Wzór osobowy dobrego nauczyciela

Tak więc dobrym nauczycielem jest ten, kto pozostaje w zgodzie z danym wzorem. Z uwagi na to, że niemal każdy nauczyciel ma nieco inny „obraz” dobrego nauczyciela, przeto ocena jego pracy przez grono nauczycielskie jest najczęściej nieadekwatna z jego własną oceną. Owa niewspółmierność ocen nierzadko utrudnia prawidłowe stosunki interpersonalne między nauczycielami. Uzdrowienie stosunków interpersonalnych w gronie nauczycielskim jest możliwe zwłaszcza dzięki wzajemnej współpracy nauczycieli, w szczególności zaś dzięki wspólnemu omawianiu i dyskutowaniu nurtujących ich problemów lub wzajemnemu hospitowaniu lekcji (w sposób jednak nieco mniej oficjalny niż ma to miejsce w niejednej szkole). Chodzi o to, aby umożliwić nauczycielom wykonywanie różnorodnych wspólnych zadań, które zbliżą ich do siebie i wzbudzą w nich uczucia wzajemnej sympatii. Im głębsze są takie uczucia, tym częściej ujawniają oni tendencję do wspólnego działania. Owa dodatnia współzależność między żywionymi wobec siebie uczuciami sympatii i wspólnym działaniem sprawia, że powstaje z czasem zupełnie poprawny układ stosunków interpersonalnych między wszystkimi nauczycielami. Nie trzeba chyba dowodzić, jak wielkie ma on znaczenie dla prawidłowego przebiegu pracy dydaktyczno-wychowawczej nauczycieli. Układ taki ułatwia także start zawodowy młodszym nauczycielom, którzy w atmosferze serdeczności okazywanej im przez grono nauczycielskie i dyrekcję szkoły szybko dostosowują się do wymagań, jakie stawia przed nimi zawód nauczycielski. Należy żałować tylko, że tworzenie należytego układu stosunków interpersonalnych między nauczycielami nie jest jak dotąd naczelnym problemem badawczym współczesnej pedeutologii.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!