Streszczenie telemach w dżinsach

W klasach I —III trudno bowiem jak i sygnalizowano wyżej mówić o samodzielnej działalności grupowej 9 uczniów. Niemniej jednak również w tych klasach można je powoływać, zdając sobie sprawę, iż mamy tam do czynienia zgodnie z określeniem Fr. Hillenbrandta raczej z „nauczaniem w grupach” niż z „pracą w grupach”, tj. z rzeczywistym współdziałaniem i współpracą uczniów. Liczebność grup uczniowskich pedagogowie ograniczają w zasadzie % do 2—6 osób. Na ogół jednak przyjmuje się, że najbardziej wskazanymi z psychologicznego i pedagogicznego punktu widzenia są grupy 3—4-osobowe. Liczniejsze grupy wykazują tendencje do tworzenia w ich obrębie dwóch lub więcej podgrup oraz osłabiają aktywność przynajmniej niektórych ich członków i uniemożliwiają . należytą kontrolę ich działalności. Z drugiej strony zbyt małe grupy (2 — 3-osobowe) utrudniają kierowanie nimi przez nauczyciela. W każdym razie nie byłoby celowe sztywne przestrzeganie pewnej ściśle określonej liczebności grup uczniowskich. Liczebność grup zależy w dużej mierze także od zadań, jakie uczniowie mają wykonać i liczby uczniów, znajdujących się w klasie. Wśród organizowanych grup uczniowskich wyróżnia się na ogół grupy stałe i doraźne. Pierwsze z nich tworzone są zazwyczaj na przeciąg całego roku szkolnego; drugie natomiast są powoływane w zależności od doraźnych potrzeb klasy. Grupy doraźne lub okolicznościowe, jak nazywają je J. Bartecki i E. Chabior, przestają istnieć z chwilą wykonania określonego zadania. Przyjmuje się powszechnie, że zespoły stałe osiągają na ogół lepsze wyniki w pracy i są wychowawczo bardziej korzystne niż grupy doraźnie pracujące. Grupy takie „mają większą możność wzajemnego zrozumienia, wzajemnego poznania i „przystosowania się” do pracy zespołowej, wyrobienia odpowiedzialności zespołowej za wykonanie zadań oraz przekonania o wyższości pracy zespołowej nad pracą indywidualną”8. Ponadto grupy uczniowskie można podzielić na grupy dydaktyczne i wychowawcze. Podstawą takiego podziału są cele i zadania, jakie przyświecają tym grupom. Grupy dydaktyczne są powoływane szczególnie z myślą o zajęciach lekcyjnych. Grupy wychowawcze natomiast uczestniczą przede wszystkim w zajęciach pozalekcyjnych i pozaszkolnych. Charakterystykę grup dydaktycznych i wychowawczych przedstawił A. Lewin w książce Metodyka wychowania w zarysie.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!