Spontaniczne udramatyzowanie wysuniętego i zaakceptowanego przez klasę problemu

Sceniczne przedstawienie, musi mieć charakter improwizacji w ścisłym tego słowa znaczeniu. Na ogół ustalamy z uczniami tylko to, co mają oni przedstawić, nie zaś jak mają to zrobić1. Uprzednie wyuczenie poszczególnych ról byłoby sprzeczne z naczelną zasadą socjodramy, jaką jest wspomniana już spontaniczność twórcza. Poszczególne role odgrywają tylko ci uczniowie, którzy szczerze tego pragną. W inscenizacji może uczestniczyć w charakterze „aktora” również nauczyciel. Przysługuje mu przeważnie rola „ucznia”. Istnieją różne formy improwizacji. Jedną z nich jest tzw. „technika lustrzana” (mirror technique). Polega ona na możliwie dokładnym odtwarzaniu wydarzeń lub sytuacji, jakie miały kiedyś miejsce w życiu uczniów. Uprzystępnia ona te wydarzenia klasie, ukazując je w taki sposób, w jaki widzi je przynajmniej większość klasy. W tym sensie pełni ona jakby funkcję zwierciadła w stosunku do utartych wyobrażeń klasy o poszczególnych uczniach lub zespołach uczniowskich. Inną możliwą w zastosowaniu formą improwizacji jest tzw. „technika zamiany ról” (technique of reversing life roles). Pozostaje ona w ścisłym związku z poprzednią.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!