Po pewnym czasie nauczyciel zwołuje spotkanie klasy, podczas którego uczniowie zastanawiają się nad pytaniami:

Czy decyzja dotycząca zmiany zachowania znalazła swe praktyczne odbicie? Czy owa zmiana zachowania okazała się skuteczną, i w jakim przypadku zmiana ta nie przyniosła pożądanych skutków? Czy każdy uczeń postępował zgodnie z podjętą decyzją? Czy pożądane są dalsze zmiany? Czy wszyscy zgadzają się na nowe zmiany? Zwołanie spotkania, którego celem jest kontrola i ocena wykonanych przez uczniów zadań, uzasadnione jest m.in. z następujących względów: Klasa po pewnym czasie może powrócić do poprzedniego sposobu zachowania. Trudno bowiem przypuszczać, aby po jednorazowym zastosowaniu technik decyzji grupowej uzyskać nieodwracalne i trwałe rezultaty. Należy klasie zapewnić wspólne przeżycie radości z racji osiągniętych wyników oraz okazać dumę i zadowolenie nauczyciela z tego, co rzeczywiście zostało dotąd osiągnięte. Zasygnalizowany wyżej przebieg technik decyzji grupowej w ujęciu M. A. Bany i L.V. Johnsona jest na ogół zbieżny z 5 etapami wprowadzania zmian w grupie, zaproponowanymi przez R. Lippitta, J. Watsona i B. Wesleya. Są to następujące etapy: 1) wyjaśnienie problemu i przedstawienie konieczności wprowadzenia zmian, 2) wzbudzanie potrzeby dokonania zmian, 3) rozpatrywanie możliwych sposobów zachowań, 4) sprecyzowanie celów działania, 5) konkretna ich realizacja. W każdym razie należy pamiętać, że przebieg zastosowanych technik decyzji grupowej może być różny. Najistotniejszą w nich sprawą jest umiejętne inicjowanie dyskusji,zakończonej wspólnie powziętą decyzją i następnie zabezpieczenie wprowadzenia jej w życie przez samych uczniów lub przy wydatnej ich pomocy, jeśli zadanie, jakie podjęli się wykonać, przerasta ich realne możliwości.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!