Ogólna charakterystyka obserwacji

Obserwacja, która czyni zadość obowiązującym zasadom metodologicznym, obejmuje z reguły najpierw postrzeganie danych, z kolei ich utrwalanie (nierzadko w formie pisemnej), a na końcu próbę ich właściwego zinterpretowania (wyjaśnienia). Toteż można powiedzieć, że obserwacja taka jest osobliwym sposobem postrzegania, gromadzenia i interpretowania poszczególnych danych, pozostających na ogół w bezpośrednim zasięgu widzenia i słyszenia obserwatora. Ponadto znamienną jej cechą jest to, że dotyczy ona faktów, zdarzeń i zjawisk w ich naturalnym rozwoju, tj. nie wywiera wpływu na ich powstanie i przebieg. Tak rozumiana obserwacja stanowi wystarczające narzędzie badawcze, jeśli jest jednocześnie: 1) celowa, 2) planowa, 3) selektywna, 4) dokładna, 5) obiektywna. Obserwacja jest celowa, gdy obserwatorem kieruje jasno uświadomiony cel, nastawiający go odpowiednio na przedmiot obserwacji. Ma być to cel dokładnie określony. Ogólnikowość jego sprawia, że obserwujemy zbyt wiele, skupiając się przy tym w gruncie rzeczy na zjawiskach mało istotnych, a niekiedy wręcz błahych i banalnych. W przypadku obserwowania dynamiki grupowej należy zdać sobie dokładnie sprawę, jakie jej zjawiska i procesy interesują nas najbardziej. Nie sposób obserwować dynamiki grupowej w całej jej złożoności i bogactwie. Musimy zdecydować, czy będziemy obserwować indywidualne zachowanie się uczniów, bez względu na ich wzajemne kontakty i sposoby porozumiewania się, czy też skoncentrujemy się w szczególności na stosunkach społecznych, wyrażających się w ich obopólnych postawach, reakcjach słownych, w konfliktach itp.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!