Na podstawie powyższych i innych badań wynika niedwuznacznie

Dyskusja, zwłaszcza w połączeniu z podjętą wspólnie decyzją, stanowi niezaprzeczalny czynnik, wpływający nie tylko na zmianę opinii, przekonań i postaw uczniów, lecz również na ich zachowanie się. Badania te wykazują, że decyzja podjęta przez grupę w drodze dyskusji posiada moc o wiele bardziej zobowiązującą jej członków niż decyzja narzucona im przez przywódcę. W dalszym ciągu jednak nie znany jest bliżej jak dotąd specyficzny mechanizm, leżący u podstaw wpływu dyskusji i decyzji grupowej na kształtowanie opinii, przekonań, postaw i zachowań jednostek, w każdym razie jak wynika również z badań D. F. Peningtona, F. Haraveya i B. M. Bassa dyskusja, szczególnie w połączeniu z decyzją grupową, wpływa niezawodnie na uzgadnianie opinii wśród członków grupy. Psychologowie ci zauważyli także, że dyskusja wywierała wpływ również i wtedy, gdy grupa nie podjęła żadnej formalnej decyzji. Stwierdzili jednak, że dyskusja ma nieco większy wpływ na uzgadnianie opinii w określonych sprawach, niż samo tylko podejmowanie decyzji. Doszli oni także do wniosku, że zmiany w grupie są szczególnie wynikiem wzajemnego oddziaływania i współdziałania jej członków. Nie ulega tu wątpliwości, że dyskusja jest jednym z przejawów takiego współdziałania. Wspomniany wyżej mechanizm usiłowali wytłumaczyć m.in. M. Horwitz i F. G. Lee. Chodziło im szczególnie o wyjaśnienie, dlaczego członkowie grupy zmieniają sposób postępowania dzięki uczestniczeniu przez nich w podejmowaniu wspólnych decyzji jako wyniku zbiorowej dyskusji. Stwierdzają oni, że podjęcie decyzji powoduje „skanalizowanie energii motywacyjnej” zgodnie z kierunkiem postulowanego w decyzji działania. Ich zdaniem podstawą ukierunkowania owej energii jest przeświadczenie członka grupy o zgodności jego opinii lub zachowań z wymaganiami i oczekiwaniami wszystkich pozostałych członków grupy. Podobne stanowisko zajmuje w tej sprawie E. B. Bennet. W badaniach swych doszła ona m.in. do przekonania, że o zmianie zachowania decyduje przede wszyskim wewnętrzne odczucie i rozumienie przez jednostkę istniejącej zgodności jej zachowania się z upragnionym przez grupę „wzorem” postępowania. Stwierdziła ona wprawdzie, że dyskusja jako technika oddziaływań nie jest bardziej efektywnym bodźcem do działania niż wykład, to niemniej jednak istotę wpływu zarówno dyskusji, jak i wykładu skłonna jest widzieć w odczuwanej przez jednostkę „zgodzie” wszystkich niemal pozostałych członków grupy co do uzgodnionych uprzednio sposobów działania.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!