Krańcowa skłonność do oszczędzania

Zwłaszcza myślenie i to poprzez stawianie ich przed koniecznością odwoływania się do zdobytej i posiadanej przez nich wiedzy celem wspólnego rozwiązywania określonych problemów, skłania wszystkich, bez wyjątku, uczniów do czynnego udziału w zajęciach szkolnych, przez co zapewnia im lepsze wyniki w nauce i pracy społecznej, uczy zorganizowanej współpracy z innymi, pozwalając przezwyciężyć nieśmiałość, egotyczną rywalizację i chęć wywyższania się ponad kolegów, umożliwia nauczycielom lepsze poznanie i rozumienie uczniów, którzy pochłonięci wspólną pracą zachowują się w sposób bardziej naturalny niż w warunkach pracy indywidualnej i zbiorowej, stwarza jednakowe możliwości rozwojowe zarówno uczniom mniej, jak i bardziej zdolnym; tym ostatnim np. dostarcza licznych okazji do wyjaśnień i uzasadnień własnych punktów widzenia w interesujących grupę sprawach, redukuje do minimum zjawisko podpowiadania, przez co „realizuje się w pewnej mierze pisze A. Kamiński paradoksalne żądanie Deweya, aby podpowiadanie przestało być przestępstwem, a stało się. cnotą”, ułatwia rozróżniać czyny społecznie pożądane od niepożądanych, dodaje odwagi i jest źródłem zadowolenia, uatrakcyjnia zajęcia szkolne. Ogółem działalność zespołowa pozwala uczniom na coraz bardziej aktywną i samodzielną postawę. Dzięki tej działalności następuje przekształcanie ucznia z przedmiotu w podmiot oddziaływań wychowawczych, przy czym podmiotem stają się tu nie tyle poszczególni uczniowie ile cała grupa, której są oni członkami. W ten sposób działalność grupowa uczniów nabiera istotnego znaczenia wychowawczego jako ważny czynnik społecznego rozwoju klasy szkolnej.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!