Dwie przeciwstawne formy zachowania się nauczycieli:

Zachowanie integratywne i dominatywne. Wszystkie zasygnalizowane i inne typologie nauczycieli mają wyraźną przewagę w sensie ich użyteczności praktycznej nad omówionymi listami cech osobowości, gdyż liczą się z konkretnymi sytuacjami życia szkolnego. Każdy z wymienionych typów może odegrać pozytywną lub negatywną rolę w zależności od warunków i sytuacji, w których odbywa się proces nauczania i wychowania. Ten sam nauczyciel może wystąpić raz w roli demokraty, to znów autokraty. Oczywiście przynależenie do określonego typu skłania nauczyciela do ściśle określonego postępowania wobec uczniów. Nie oznacza to jednak wcale, że postępowaniu takiemu musi przysługiwać zawsze prawo niezmienności. Wystarczy na ogół poznać zrutynizowany sposób własnego zachowania się, aby je odpowiednio uelastycznić i zrezygnować ze swych stereotypowych reakcji, które nie sprzyjają bynajmniej intensyfikacji tak nauczania, jak i wychowania. Światły nauczyciel pozbywa się wszelkiego schematyzmu i szablonowości w swym postępowaniu pedagogicznym. Reaguje plastycznie na uczniów i stara się wydobyć z siebie to, co jest w nim najcenniejsze i niepowtarzalne, tj. postępować na miarę własnych sił i możliwości. Znajomość typologii nauczycieli, jak również poszczególnych ich cech psychicznych, oczywiście nie wystarcza, aby być dobrym nauczycielem. Decyduje o tym całokształt jego działalności dydaktyczno-wychowawczej, a więc w gruncie rzeczy nie świadomość czy poczucie własnej wartości, lecz konkretna jego działalność jako kierownika i organizatora pracy i życia uczniów. W końcu bowiem nie talent pedagogiczny ani też sylwetka osobowa nauczyciela warunkuje jego sukcesy zawodowe.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!