Czynnikiem utrudniającym właściwe przeprowadzenie dyskusji jest:

Poczucie nieudolności i niepewności uczestników dyskusji, najczęściej spowodowane brakiem umiejętności wysławiania się, brakiem wiary we własne możliwości i brakiem zaufania do siebie samego. W takim przypadku uczeń przeżywa najczęściej silne wahania i zanim zdecyduje się zabrać głos, ktoś inny wyprzedza go pod tym względem. Fakt ten pogłębia w nim nieufność i wywołuje uczucie rozczarowania. To z kolei jeszcze bardziej go onieśmiela. Uczniowie tacy często powstrzymują się najchętniej zupełnie od głosu w dyskusji. Są tacy, że cokolwiek powiedzą, to i tak zostanie to zignorowane lub będzie przedmiotem surowej krytyki. Obawa przed zabraniem głosu w dyskusji może być również uwarunkowana odczuwaną potrzebą identyfikowania się z autorytetem, który dla ucznia może stanowić osoba nauczyciela lub „prymusa” klasy. Uczeń taki, który ufa jedynie autorytetom, będzie milczał w obecności osoby reprezentującej ów autorytet tak długo, jak długo nie przekona się, że ma naprawdę coś bardzo ważnego do powiedzenia, i że to, co powie, spotka się ź powszechną akceptacją, a zwłaszcza z uznaniem ze strony owego autorytetu. Uczeń tej kategorii nie przywiązuje wagi do tego, co się mówi, lecz jedynie do tego, kto mówi. Z tych powodów uczniowie tacy nie są na pewno dobrymi uczestnikami dyskusji. Chętnie wycofują się z raz przyjętego stanowiska, jeśli tylko okaże się ono sprzeczne ze stanowiskiem cenionego przez nich „autorytetu”. Również postawa ucznia, sprzeniewierzającego się wszelkim „autorytetom” nie pomaga dyskusji. Postawa taka jest także wyrazem własnej nieudolności i niepewności.

Cześć, mam na imię Henryk i od wielu lat jestem ojcem. Moja żona namówiła mnie, abym założył tego bloga i dzielić się z wami swoją wiedzą, którą posiadam 🙂 Zapraszam Cię do miłej lektury mojego bloga!